பழி

பழி1 paḻittal,    11. செ.குன்றா.வி. (v.t.)

   1. இகழ்தல்; to blame. censure, ridicule, revile.

     “உலகம் பழித்தது” (குறள். 290.);

   2. புறங்கூறுதல்; to slander, caluminate. (இ.வ.);

     “இப்படி யொரு செயலைச் செய்து விட்டு வந்து நிற்கும் உன்னைப் பழிக்காமல் பாராட்டவா செய்வார்கள்”.

 பழி1 paḻi, பெ. (n.)

   1. இகழ்ச்சி; blame, censure, reproach, ridicule.

     “புகழிற் பழியி னென்றா” (தொல். சொல். 73.);

   2. அலர்; slander, calumny.

     “ஒன்றார் கூறுமுறுபழி நாணி” (பு.வெ. 11, வெண்பாற். 4.);

   3. குறை; complaint, imputation charge, disparagement. (w.);

   4. குற்றம்; fault, crime.

     “பொழிபல பெருகிய பழிநீர் தேஎத்து” (பட்டினப். 26.);

   5. கரிசு; sin guilt.

     “தசமா முகன் பூவியலும் முடிபொன்றுவித்த பழிபோயற” (தேவா. 890, 2.);

   6. பழிதீர்த்தல்; revenge, vengeance, vindictiveness. (W.);

   7. பொய்; falsehood, deceit.

   8. பகை; discord.

   9. ஒன்றுக்கும் உதவாதவன்; worthless fellow. (கொ.வ.);

     ‘பழி ஓரிடம் பளகு ஓரிடம்’

     ‘பழிக்கு அஞ்சாதவன் கொலைக்கு அஞ்சுவானா?’ (பழ.);

 பழி2 paḻi, பெ. (n.)

   கடும் குற்றம்;   பெறுந்தவறு; charge;

 accusation.

     “உன்னைப் பட்டினி போட்டேன் என்ற பழி எனக்கு வேண்டாம்”

 பழி3 paḻi, பெ. (n.)

   1. குற்றம்; crime. (பிங்கல. 186.);.

   2. தீவினை;     “ஒருவற்கு பால தோரும் பழி” (திருக்.40.);

   3. பழிப்பு; scorn, contempt.

     “பாபமும் பழியும் பூண்டு படிக்கொரு பொறை யாய்நின்றார்” (கந்தபு. பததீசியத். 118.);