நொதுமலர்

நொதுமலர் nodumalar, பெ. (n.)

   அயலார்; strangers.

     “நொதுமலர் வந்தவாறென்னோ வென்பர்” (திருக்கோ. 275);.

     “உள்ளி நொதும லேர்புரை தெள்ளி தின” (நற். 11:3);.

     “அழாஅ தீமோ நொதுமலர் தலையே” (நற். 13:2);. [நொதுமல் → நொதுமலர்]

நட்பும் பகையும் இல்லாதவரை

நொதுமலர் என்பது பழந்தமிழ் வழக்கு.