நேரிழை

நேரிழை nēriḻai, பெ. (n.)

   1. அழகிய, நேர்த்தியான அணிகலன் அணிந்த பெண்; lady, as adorned with fine jewels.

     “நேரிழையாய் நேரிழையீர்” (திருவாச.7:2.);

     “யாரா குவர்கொ றாமே நேரிழை” (புறநா. 337:20);.

     “தேர்தர வந்த நேரிழை மகளிர்” (அகநா.336:11);.

     “நெடிய நீடினம் நேரிழை மறந்தே” (ஐங்குறு. 484:4);.

     “வாராய் பாண நகுகம் நேரிழை” (நற்.3701);.

     [நேர்1 + இழை. பொருத்தமான அணிகலன் அணிந்த பெண்.]