நேரிசை

நேரிசை nērisai, பெ. (n.)

   1. நேரிசைவெண்பா (இலக்.வி.729); பார்க்க;see nēršai-venbā.

   2. பண்வகை (இராகவகை);; a melody.

     “நேரிசையாக வறுபதமுரன்று (தேவா.85,3.);

     [நேர் → நேரிசை.]

இரண்டாம் அடியில் மூன்றாம் சீருக்கு அடுத்துத் தனிச் சொல்லாகவரும் முறையில் சிறுகோடு இட்டு இரண்டடி எதுகையோடு ஒத்துவருவதைக் குறிக்கும். எதுகை ஒவ்வாமல் வரின் இன்னிசை என்று கூறப்படும்.

     “கொடிமதில் பாய்ந்திற்ற கோடும் அரசர்

முடியிடறித் தேய்த்த நகமும் -பிடிமுன்பு

பொல்லாமை நாணிப் புறங்கடை நின்றதே

கல்லார்தோள் கிள்ளி களிறு.” (முத்தொள்.72);